Jan Lubomirski-Lanckoroński - majątek (prześwietlenie)

Prześwietlamy majątek – w tej sekcji analizujemy majątek znanych osób na podstawie publicznie dostępnych źródeł: rejestrów KRS, ksiąg wieczystych, oświadczeń majątkowych, raportów finansowych oraz doniesień prasowych.

Zastrzeżenie: Prezentowane dane mają charakter szacunkowy i informacyjny. Redakcja e-Biznes dla każdego dokłada wszelkich starań, aby informacje były rzetelne, jednak rzeczywista wartość majątku może odbiegać od podanych kwot. Artykuł nie stanowi porady finansowej ani prawnej.

Jan Lubomirski-Lanckoroński (ur. 1978) – prawnik i przedsiębiorca z rodu Lubomirskich – zarządza majątkiem szacowanym na ok. 400–450 mln zł, którego trzon stanowią krakowskie kamienice odzyskane po 1990 r. Jako prezes Grupy Landeskrone oraz Fundacji Książąt Lubomirskich łączy działalność inwestycyjną z filantropią, czerpiąc z kilkusetletniego dziedzictwa rodu.

Kim jest Jan Lubomirski-Lanckoroński?

Urodził się 22 marca 1978 r. w Krakowie jako przedstawiciel arystokratycznego rodu Lubomirskich herbu Drużyna. Ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, zdobył aplikację radcy prawnego i pracował w renomowanych kancelariach w Polsce i za granicą.

Poniżej najważniejsze kompetencje i doświadczenia zawodowe:

Wykształcenie prawnicze (UJ) – ukończone studia oraz aplikacja radcy prawnego;
Doświadczenie międzynarodowe – praca w Dewey & Ballantine w Londynie;
Praktyka w czołowych kancelariach – Wierciński, Kwieciński, Baehr oraz Wardyński i Wspólnicy;
Uprawnienia i umiejętności – doradca i makler giełdowy, zarządca nieruchomości, biegła znajomość pięciu języków.

W sferze publicznej i biznesowej pełni szereg funkcji:

Prezes Grupy Landeskrone – działalność skoncentrowana na nieruchomościach;
Prezes Fundacji Książąt Lubomirskich – mecenat, edukacja i ochrona dziedzictwa;
Członek rad muzealnych – Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie oraz Łazienek Królewskich;
Członek Rady BCC – zaangażowanie w dialog biznesu i administracji;
Honorowy strażak – aktywność społeczna i proobywatelska;
Ambasador województwa lubuskiego – promocja regionu i inicjatyw lokalnych;
Rozpoznawalność medialna – ślub z Dominiką Kulczyk w 2001 r. (rozwód po 10 latach).

Skład majątku – nieruchomości w centrum uwagi

Trzonem fortuny są krakowskie kamienice, nabyte przez prapradziadka w 1860 r. i odzyskane po 1990 r. Zarządzanie tym portfelem, sprzedaże oraz reinwestycje zysków umożliwiły dalszy rozwój w segmencie nieruchomości.

Kluczowe obszary aktywów i inwestycji wyglądają następująco:

Krakowskie kamienice – portfel nieruchomości odzyskany po 1990 r., stanowiący trzon majątku;
Projekty w Warszawie – reinwestycje zysków na dynamicznym rynku stołecznym;
Zarządzanie kompleksami miejskimi – doświadczenie operacyjne z budynkami w Krakowie;
Inwestycje deweloperskie w Poznaniu – realizacje osiedlowe przynoszące pierwsze znaczące zyski;
Dywersyfikacja finansowa – obecność na giełdzie i w funduszach inwestycyjnych.

Publicznie dostępne wyceny „Wprost” wskazują na następujące wartości majątku:

Rok	Wycena	Pozycja na liście	Źródło
2020	400 mln zł	–	„Wprost”
2021	450 mln zł	100.	„Wprost”

To wyłącznie szacunki medialne – brak oficjalnych deklaracji majątkowych, a wartość zależy od koniunktury na rynku nieruchomości i nieujawnionych aktywów.

Jak doszedł do majątku – historia rodu i osobista ścieżka

Podstawą dzisiejszej pozycji finansowej jest dziedzictwo rodu Lubomirskich, które ukształtowały dochody z żup solnych w Wieliczce i Bochni w XVI–XVII w., a następnie wielopokoleniowe inwestycje w ziemię, bankowość i przemysł.

Najważniejsze elementy tej historii to:

Żupy solne – strategiczne źródło kapitału w epoce, gdy sól była jedną z najcenniejszych przypraw;
Sebastian Lubomirski (1546–1613) – królewski żupnik, dochody i wpływy przekuwane w starostwa (sądeckie, spiskie, sandomierskie);
Tytuły i nobilitacje – hrabiowskie i książęce za wpływy polityczne oraz mecenat;
Inwestycje rodu – ordynacja przeworska Henryka Lubomirskiego, działalność charytatywna Aleksandra i Jana Tadeusza, rozwój instytucji kultury.

Po II wojnie światowej majątki znacjonalizowano, a po 1990 r. rodzina odzyskała część krakowskich nieruchomości – to z nich wyrósł współczesny kapitał.

Jan, profesjonalnie zarządzając odziedziczonymi aktywami i konsekwentnie reinwestując zyski, rozbudował portfel od nieruchomości po instrumenty finansowe.

Dziedzictwo filantropii i współczesne zaangażowanie

Lubomirscy tradycyjnie łączyli bogactwo z mecenatem – finansowali szpitale, szkoły, kulturę i ochronę zabytków (m.in. przebudowa Łańcuta przez Izabelę Lubomirską). Dziś tę misję kontynuuje Fundacja Książąt Lubomirskich.

Główne obszary działania fundacji obejmują: